Our understanding will lead us to the enternity...<^,)))><..**

ความเข้าใจของคนยืนคนละจุด
คนเรา..ต่างคนต่างความคิดต่างเหตุผล..ต่างมองต่างมุม...เพราะคนเราไม่สามารถยืนตรงจุดเดียวกันพร้อม ๆ กันได้
ปัญหาที่เกิดกับคนหนึ่งคนนั้นก็มองเห็นได้ในมุมของเค้าส่วนอีกคน..คนสองยืนอยู่อีกจุด..มองเห็นปัญหาของคนหนึ่งในอีกมุม
ซึ่งคนสองมองเห็นไม่เหมือนกับคนหนึ่ง..ก็อย่างที่บอกไปแล้ว...ว่าคนสองคนยืนต่างที่กันจะให้มองเหมือนกันได้อย่างไร...เนอะ

ดังนั้นคนสองคน..ที่ยืนคนละที่กันจึงควรแลกเปลี่ยนมุมมองให้แก่กันเพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน
ไม่ใช่ให้เข้าใจเองในแบบฉบับคนยืนคนละจุด...เพราะสิ่งที่ตาเห็นและสิ่งที่ใจสัมผัสได้อาจมีอะไรมาบดบังข้อเท็จจริง
เพราะคนสองคนไม่ได้ยืนในที่เดียวกันตลอดนี่นา...

..ปัจจุบันเป็นผลมาจากอดีต...ส่วนอนาคตคือผลจากอดีตและปัจจุบัน..

คนเราทุกคนเคยทำเหตุอะไรไว้ในอดีต..ผลนั้นจะส่งมาถึงคนเราทุกคนในปัจจุบันสะสมถึงอนาคต
จะคนดีคนเลวทำดีทำชั่วมาแค่ไหน...แค่คุยกันอย่างเปิดอกไม่โกหกและกระทำกันอย่างจริงใจ
แค่นี้คนเราทุกคนก็เป็นเพื่อนกันได้หมดละ..ใช่ไหม...แต่ถ้ามีบางคนโกหกปิดบังไม่ว่าจะเรื่องดีไม่ดี
ก็แสดงถึงความไม่จริงใจแล้วล่ะ....ถ้าเห็นว่าเป็นเพื่อนกันจริงทำไม...ไม่พูดกันต่อหน้าล่ะ
ทำไมต้องเอาไปพูดลับหลัง..ประชดด่าว่ากันลับหลังรึนินทาลับหลังด้วยโดยเฉพาะไปพูดกับคนที่เพื่อนไม่ชอบ
เรื่องของเพื่อนมันไม่ใช่เรื่องสำคัญงั้นสิ มีไรทำไมไม่คุยกันตรงๆ ต้องไประบายกับคนอื่นที่เพื่อนไม่ชอบ
ถึงแม้ว่าจะเป็นคนพิเศษของเพื่อนอีกคนก็เถอะนะ..อืม...คนที่ไม่สนิทกลายเป็นว่ามารู้เรื่องของเรา (ก็มันไม่ไ้ด้สนิทกับเรานี่นา)
ยิ่งเป็นแบบนี้เราเองก็ยิ่งหงุดหงิด..เลยแสดงอาการกัดออกไปหลายรอยจจริงไม่จริงไม่รู้ละ
แ่ต่รู้ว่ากัดไปแล้วมีคนปรี๊ดก็...แล้ว..ทำไมพอถามใครว่าเป็นอะไรก็ไม่ยอมบอก...บอกแต่ว่าไม่เป็นไร.ไม่ได้โกรธ..ไม่เคยโกรธ
..รู้ไหม..ว่าโกหกชัด ๆ การแสดงอารมณ์มันบ่บอกนะ...และที่สำคัญแววตาคนเราไม่เคยโกหกได้หรอก...จำไว้
ถึงแม้จะพยายามบังคับมันมากแค่ไหนก็ตาม...รู้ไหมว่าสีหน้าการแสดงออกนั้นอยู่ใต้การบังคับของจิตใจแต่ทว่า
มีใครเคยรู้บ้างไหมว่าแววตาสายตาคนเรานั้น...จิตใจบังคับไม่ได้...เวลามองใครด้วยความรักรึความเกลียดสายตาจะต่างกัน
แต่มีอีกอย่างที่มักจะมองกันไม่เห็นนั่นคือ...สายตาของความรักบางครั้งก็ถูกบดบังได้เนื่องจากอารมณ์รักมันอ่อนไหวมาก
และอยู่ใกล้กับอารมณ์ฉุนเฉียว....อิอิ งงดีเนอะ รักใครๆก็ไม่ต่างกันแค่รักมากรักน้อยรึไมรักเลย...555 แต่ที่แน่ๆรักพ่อรักแม่รักครอบครัวสุดๆละ

ระบายแค่นี้ก่อนดีกว่า...มึนๆละ..ไปนอนดีกว่าอิอิ
อ่านด้วยนะไอ้เพื่อนยาก ณ ปัจจุบัน

 ปนัดดา เรืองวุฒิ

รักของฉันไม่ครอบครอง รักของฉันไม่แย่งชิง รักเธอจริงต้องยอมเสียน้ำตา ถึงเขารักเธอเท่าไร ฉันนั้นรักเธอมากกว่า เพราะฉะนั้นต้องยอมตัดสินใจ

เสียสละสูงส่งเหลือเกิน ที่จะเดินออกมาให้จบเรื่องนี้ไป ก็แค่คำแก้ตัวของคนพ่ายแพ้ เมื่อในวันนี้เธอมีเหลือแต่แค่ความเห็นใจ คำว่ารักไม่หลงไม่เหลือให้เห็น นั่นคือเหตุผลที่มันชัดเจน ฉันควรเป็นฝ่ายไป

แพ้ชนะไม่สำคัญ แพ้ชนะมันไร้ค่า ถ้าคนกลางอย่างเธอต้องทุกข์ใจ ไม่ปล่อยมือกันสักคน เธอต้องทนอีกเท่าไหร่ เธอจะลำบากใจแค่ไหนกัน

เสียสละสูงส่งเหลือเกิน ที่จะเดินออกมาให้จบเรื่องนี้ไป ก็แค่คำแก้ตัวของคนพ่ายแพ้ เมื่อในวันนี้เธอมีเหลือแต่แค่ความเห็นใจ คำว่ารักไม่หลงไม่เหลือให้เห็น นั่นคือเหตุผลที่มันชัดเจน ฉันควรเป็นฝ่ายไป

ก็แค่คำแก้ตัวของคนพ่ายแพ้ เมื่อในวันนี้เธอมีเหลือแต่แค่ความเห็นใจ คำว่ารักไม่หลงไม่เหลือให้เห็น นั่นคือเหตุผลที่มันชัดเจน ฉันควรเป็นฝ่ายไป

คำว่ารักไม่หลงไม่เหลือให้เห็น นั่นคือเหตุผลที่มันชัดเจน ฉันควรเป็นฝ่ายไป

คนเรามีพบก็ต้องมีพราก...

 

การพบพานกันและกันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

 

ใคร ๆ ต่างก็คิดว่าตนจะต้องไป.ใกล้เวลาต้องจากแล้ว

 

อืม...นั่นสินะ...รู้ว่าจะต้องจาก..ก็ต้องเก็บเกี่ยวสิ่งดีดี

 

ไว้ในความทรงจำ...ให้มากโดยเฉพาะกับคนที่พันผูก

 

แต่คนที่ไม่คิดจะผูกพันคน..เรามักจะไม่สนใจหรือใส่ใจอยู่แล้วล่ะ

 

นั่นสินะ...ก็อย่างนี้แหละ...ชีวิตคนเราอาจไร้ค่าสำหรับใคร ๆ

 

แต่ตัวของเราเองย่อมต้องรู้ค่าของเราเองมากที่สุด

 

ใครเค้าจะเป็นอย่างไรช่างเขา

 

ขนาดคำสอนที่เคยได้รับฟังมาจากที่ที่เป็นที่พึ่งทางใจของคน

 

ยังสอนให้ละทิ้ง..แล้วพยายามนำพาตัวตนของตนเองไปให้ไกลที่สุดเลย

 

เฮ้อ...ฟังแล้วอยากจะท้วง..แต่เราก็อยู่ในฐานะแค่เศษละออง

 

ที่มิอาจไปแตะต้องของที่อยู่สูงให้แปดเปื้อนได้

 

ความคิดของเรามักจะแปลกแยกเสมอ

 

เพราะอะไรน่ะหรอ...คงไม่พ้นความแปลกพิศดาร

 

ที่ใคร ๆ ต่างก็ยกคำๆ นี้ให้กับเราหรอก..

 

แปลกจริง ๆ หรอ...เราคิดว่าเราแค่

 

ยอมรับในทุก ๆ สิ่งที่ยอมรับได้ก็แค่นั้น

 

อันไหนยอมรับไม่ได้ก็ต้องขอเหตุผลที่ให้เรายอมได้

 

เราถึงจะยอม..แต่ถ้าไม่เผยเหตุของผลมาให้ได้เข้าใจ

 

ก็อย่าหวังว่าจะเข้าใจอะไรได้ง่าย ๆหรือยอมวางเฉยเหมือนเช่นคนอื่น ๆ

 

เพราะเราคิดสิ่งใด ก็แสดงออกแบบนั้นหรืออาจจะมากกว่าท่คิดด้วยซ้ำ

 

เรียกง่ายๆ คือ โอเว่อแอคติ้ง เป็นการแสดงออกเผื่อคนอื่น ๆ ด้วยไง

 

55555 คนอื่นไม่แสดงออกรึบอกให้รู้แต่เรานี่ไม่ชอบเก็บนี่นา

 

เก็บไว้ทำไมให้มันคั่งค้าง คาใจ

 

หนักเปล่า ๆ น่าเนอะ

 

แต่ตอนนี้..เราจะวางบ้างละ...เลียนแบบคนอื่น ๆ

 

ก็นะ...เราเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา แต่ไม่ค่อยจะจำ

 

คนกลับไม่ชอบ...ถูกรังเกียจ..แล้วทีกับคนฉอเลาะ

 

คิดอย่างทำอย่าง..กลับเป็นที่ชื่นชอบ

 

เอาน่าโลกนี้ก็เป็นแบบนี้ละนะ

 

โลกนี้คือละคร...คนฝักใฝ่ในมายาจอมลวง

 

จนสิ่งที่ละเอียดอ่อนถูกมองข้าม...ถูกละเลย

 

แล้วคนเราก็มาคร่ำครวญว่าอย่างงั้นอย่างงี้

 

ทำไม ล่ะทำไม..ไม่เปิดตาเปิดใจดูให้มันดีดีซะบ้างเล่า

 

อ้ายยบร้าเอ๊ยยยยย....เรา.....มันก็...แอมฟรายยย...เหอะ ๆ

 

เรามันโง่....โง่แบบไม่เจียม...อิอิ

 

แล้วทีนี้จะจบยังไงดีล่ะ

 

บร้าไปแย้วช้านนนน

5555