Sirinan's profileOur understanding will l...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
ความเข้าใจของคนยืนคนละจุด ความเข้าใจของคนยืนคนละจุด คนเรา..ต่างคนต่างความคิดต่างเหตุผล..ต่างมองต่างมุม...เพราะคนเราไม่สามารถยืนตรงจุดเดียวกันพร้อม ๆ กันได้ ปัญหาที่เกิดกับคนหนึ่งคนนั้นก็มองเห็นได้ในมุมของเค้าส่วนอีกคน..คนสองยืนอยู่อีกจุด..มองเห็นปัญหาของคนหนึ่งในอีกมุม ซึ่งคนสองมองเห็นไม่เหมือนกับคนหนึ่ง..ก็อย่างที่บอกไปแล้ว...ว่าคนสองคนยืนต่างที่กันจะให้มองเหมือนกันได้อย่างไร...เนอะ ดังนั้นคนสองคน..ที่ยืนคนละที่กันจึงควรแลกเปลี่ยนมุมมองให้แก่กันเพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน ไม่ใช่ให้เข้าใจเองในแบบฉบับคนยืนคนละจุด...เพราะสิ่งที่ตาเห็นและสิ่งที่ใจสัมผัสได้อาจมีอะไรมาบดบังข้อเท็จจริง เพราะคนสองคนไม่ได้ยืนในที่เดียวกันตลอดนี่นา... ..ปัจจุบันเป็นผลมาจากอดีต...ส่วนอนาคตคือผลจากอดีตและปัจจุบัน.. คนเราทุกคนเคยทำเหตุอะไรไว้ในอดีต..ผลนั้นจะส่งมาถึงคนเราทุกคนในปัจจุบันสะสมถึงอนาคต จะคนดีคนเลวทำดีทำชั่วมาแค่ไหน...แค่คุยกันอย่างเปิดอกไม่โกหกและกระทำกันอย่างจริงใจ แค่นี้คนเราทุกคนก็เป็นเพื่อนกันได้หมดละ..ใช่ไหม...แต่ถ้ามีบางคนโกหกปิดบังไม่ว่าจะเรื่องดีไม่ดี ก็แสดงถึงความไม่จริงใจแล้วล่ะ....ถ้าเห็นว่าเป็นเพื่อนกันจริงทำไม...ไม่พูดกันต่อหน้าล่ะ ทำไมต้องเอาไปพูดลับหลัง..ประชดด่าว่ากันลับหลังรึนินทาลับหลังด้วยโดยเฉพาะไปพูดกับคนที่เพื่อนไม่ชอบ เรื่องของเพื่อนมันไม่ใช่เรื่องสำคัญงั้นสิ มีไรทำไมไม่คุยกันตรงๆ ต้องไประบายกับคนอื่นที่เพื่อนไม่ชอบ ถึงแม้ว่าจะเป็นคนพิเศษของเพื่อนอีกคนก็เถอะนะ..อืม...คนที่ไม่สนิทกลายเป็นว่ามารู้เรื่องของเรา (ก็มันไม่ไ้ด้สนิทกับเรานี่นา) ยิ่งเป็นแบบนี้เราเองก็ยิ่งหงุดหงิด..เลยแสดงอาการกัดออกไปหลายรอยจจริงไม่จริงไม่รู้ละ แ่ต่รู้ว่ากัดไปแล้วมีคนปรี๊ดก็...แล้ว..ทำไมพอถามใครว่าเป็นอะไรก็ไม่ยอมบอก...บอกแต่ว่าไม่เป็นไร.ไม่ได้โกรธ..ไม่เคยโกรธ ..รู้ไหม..ว่าโกหกชัด ๆ การแสดงอารมณ์มันบ่บอกนะ...และที่สำคัญแววตาคนเราไม่เคยโกหกได้หรอก...จำไว้ ถึงแม้จะพยายามบังคับมันมากแค่ไหนก็ตาม...รู้ไหมว่าสีหน้าการแสดงออกนั้นอยู่ใต้การบังคับของจิตใจแต่ทว่า มีใครเคยรู้บ้างไหมว่าแววตาสายตาคนเรานั้น...จิตใจบังคับไม่ได้...เวลามองใครด้วยความรักรึความเกลียดสายตาจะต่างกัน แต่มีอีกอย่างที่มักจะมองกันไม่เห็นนั่นคือ...สายตาของความรักบางครั้งก็ถูกบดบังได้เนื่องจากอารมณ์รักมันอ่อนไหวมาก และอยู่ใกล้กับอารมณ์ฉุนเฉียว....อิอิ งงดีเนอะ รักใครๆก็ไม่ต่างกันแค่รักมากรักน้อยรึไมรักเลย...555 แต่ที่แน่ๆรักพ่อรักแม่รักครอบครัวสุดๆละ ระบายแค่นี้ก่อนดีกว่า...มึนๆละ..ไปนอนดีกว่าอิอิ อ่านด้วยนะไอ้เพื่อนยาก ณ ปัจจุบัน ชอบ ๆ ชอบเพลงนี้จังเพลง คำแก้ตัวของคนแพ้
ปนัดดา เรืองวุฒิ รักของฉันไม่ครอบครอง รักของฉันไม่แย่งชิง รักเธอจริงต้องยอมเสียน้ำตา ถึงเขารักเธอเท่าไร ฉันนั้นรักเธอมากกว่า เพราะฉะนั้นต้องยอมตัดสินใจ เสียสละสูงส่งเหลือเกิน ที่จะเดินออกมาให้จบเรื่องนี้ไป ก็แค่คำแก้ตัวของคนพ่ายแพ้ เมื่อในวันนี้เธอมีเหลือแต่แค่ความเห็นใจ คำว่ารักไม่หลงไม่เหลือให้เห็น นั่นคือเหตุผลที่มันชัดเจน ฉันควรเป็นฝ่ายไป แพ้ชนะไม่สำคัญ แพ้ชนะมันไร้ค่า ถ้าคนกลางอย่างเธอต้องทุกข์ใจ ไม่ปล่อยมือกันสักคน เธอต้องทนอีกเท่าไหร่ เธอจะลำบากใจแค่ไหนกัน เสียสละสูงส่งเหลือเกิน ที่จะเดินออกมาให้จบเรื่องนี้ไป ก็แค่คำแก้ตัวของคนพ่ายแพ้ เมื่อในวันนี้เธอมีเหลือแต่แค่ความเห็นใจ คำว่ารักไม่หลงไม่เหลือให้เห็น นั่นคือเหตุผลที่มันชัดเจน ฉันควรเป็นฝ่ายไป ก็แค่คำแก้ตัวของคนพ่ายแพ้ เมื่อในวันนี้เธอมีเหลือแต่แค่ความเห็นใจ คำว่ารักไม่หลงไม่เหลือให้เห็น นั่นคือเหตุผลที่มันชัดเจน ฉันควรเป็นฝ่ายไป คำว่ารักไม่หลงไม่เหลือให้เห็น นั่นคือเหตุผลที่มันชัดเจน ฉันควรเป็นฝ่ายไป .....เหนื่อยจัง.....เหนื่อยกายปวดหัวเครียดไม่สบาย
ส่งผลต่อจิตใจทำให้อ่อนแอน้อยเนื้อต่ำใจ
น้ำตาพาลจะไหลตลอดเวลา
อย่าเพิ่งเลยอย่าเพิ่งเอาอะไรมาใส่
ตอนนี้มันล้นไปหมดละ
ขอเวลาพักๆๆๆแต่ไม่มีเลย
ได้แต่พยายามทำตัวให้วุ่นวาย
หน้ายิ้มแต่ข้างในน้ำท่วม 5555
ไม่อยากจะแบ่งของหนักให้คนอื่น ๆ ช่วยถือ
ยกเว้นแต่เค้ามาถือไปเอง
แบกเองหนักเองจะไปให้ใครมาหนักด้วย
ไม่ดีหรอก...เหนื่อยเหลือเกิน
แต่ดีนะที่ไม่ยักกะท้อ...ไม่สิ
ท้อบ้าง...แต่ไม่ท้อตลอด
เบื่อลูกท้อละ..ยิ่งกินมากใจยิ่งหดหู่
เฮ้ออออ...จำไว้ชีวิตเกิดมาคนเดียวตายคนเดียว
ท่านสอนมาเยี่ยงนี้...อืม
จบจากลา....(เสียที)คนเรามีพบก็ต้องมีพราก...
การพบพานกันและกันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ใคร ๆ ต่างก็คิดว่าตนจะต้องไป.ใกล้เวลาต้องจากแล้ว
อืม...นั่นสินะ...รู้ว่าจะต้องจาก..ก็ต้องเก็บเกี่ยวสิ่งดีดี
ไว้ในความทรงจำ...ให้มากโดยเฉพาะกับคนที่พันผูก
แต่คนที่ไม่คิดจะผูกพันคน..เรามักจะไม่สนใจหรือใส่ใจอยู่แล้วล่ะ
นั่นสินะ...ก็อย่างนี้แหละ...ชีวิตคนเราอาจไร้ค่าสำหรับใคร ๆ
แต่ตัวของเราเองย่อมต้องรู้ค่าของเราเองมากที่สุด
ใครเค้าจะเป็นอย่างไรช่างเขา
ขนาดคำสอนที่เคยได้รับฟังมาจากที่ที่เป็นที่พึ่งทางใจของคน
ยังสอนให้ละทิ้ง..แล้วพยายามนำพาตัวตนของตนเองไปให้ไกลที่สุดเลย
เฮ้อ...ฟังแล้วอยากจะท้วง..แต่เราก็อยู่ในฐานะแค่เศษละออง
ที่มิอาจไปแตะต้องของที่อยู่สูงให้แปดเปื้อนได้
ความคิดของเรามักจะแปลกแยกเสมอ
เพราะอะไรน่ะหรอ...คงไม่พ้นความแปลกพิศดาร
ที่ใคร ๆ ต่างก็ยกคำๆ นี้ให้กับเราหรอก..
แปลกจริง ๆ หรอ...เราคิดว่าเราแค่
ยอมรับในทุก ๆ สิ่งที่ยอมรับได้ก็แค่นั้น
อันไหนยอมรับไม่ได้ก็ต้องขอเหตุผลที่ให้เรายอมได้
เราถึงจะยอม..แต่ถ้าไม่เผยเหตุของผลมาให้ได้เข้าใจ
ก็อย่าหวังว่าจะเข้าใจอะไรได้ง่าย ๆหรือยอมวางเฉยเหมือนเช่นคนอื่น ๆ
เพราะเราคิดสิ่งใด ก็แสดงออกแบบนั้นหรืออาจจะมากกว่าท่คิดด้วยซ้ำ
เรียกง่ายๆ คือ โอเว่อแอคติ้ง เป็นการแสดงออกเผื่อคนอื่น ๆ ด้วยไง
55555 คนอื่นไม่แสดงออกรึบอกให้รู้แต่เรานี่ไม่ชอบเก็บนี่นา
เก็บไว้ทำไมให้มันคั่งค้าง คาใจ
หนักเปล่า ๆ น่าเนอะ
แต่ตอนนี้..เราจะวางบ้างละ...เลียนแบบคนอื่น ๆ
ก็นะ...เราเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา แต่ไม่ค่อยจะจำ
คนกลับไม่ชอบ...ถูกรังเกียจ..แล้วทีกับคนฉอเลาะ
คิดอย่างทำอย่าง..กลับเป็นที่ชื่นชอบ
เอาน่าโลกนี้ก็เป็นแบบนี้ละนะ
โลกนี้คือละคร...คนฝักใฝ่ในมายาจอมลวง
จนสิ่งที่ละเอียดอ่อนถูกมองข้าม...ถูกละเลย
แล้วคนเราก็มาคร่ำครวญว่าอย่างงั้นอย่างงี้
ทำไม ล่ะทำไม..ไม่เปิดตาเปิดใจดูให้มันดีดีซะบ้างเล่า
อ้ายยบร้าเอ๊ยยยยย....เรา.....มันก็...แอมฟรายยย...เหอะ ๆ
เรามันโง่....โง่แบบไม่เจียม...อิอิ
แล้วทีนี้จะจบยังไงดีล่ะ
บร้าไปแย้วช้านนนน 5555 การณ์ตัดสิน...สิ้นสุดและแล้วเวลานี้ก็มาถึง...ถึงแล้วสินะ
เวลาที่เราได้รู้ว่าคนอื่นมองเราเป็นแบบไหน
แบบที่เราเป็นหรือแบบที่เขาอยากให้เราเป็น
อืม.....เขาทำให้เราได้รู้แล้วล่ะว่า
เวลาพวกเขาทุกข์เขาถึงจะคิดถึงเรา
เวลาที่ต้องการสิ่งใดจากเราถึงจะนึกถึง
แต่เวลาพวกเขามีความสุขไอ้เรามันก็เป็นแค่...
ละอองฝุ่น...เท่านั้นเอง
อย่าบอกว่าตามทีไรก็ไม่ว่าง
อย่ากลัวว่าไม่ไป
ยิ่งเป็นแบบนี้เรารู้สึกแบบนี้มากขึ้นเราจะไม่ค่อยอยากไป
ไปเพื่อให้เรารู้สึกว่าเราเป็นตัวภาระพวกเขา
เขาทำให้เรารู้สึกเยี่ยงนั้น
สาธุ....จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด
กว่าจะรู้.............กว่าจะรู้ว่า............................ วันรอบปี
ถึงอีกแล้วสิช่วงนี้ของทุก ๆ ปี เป็นช่วงที่ต้องเสียน้ำตา
ช่วงที่ต้องอยู่อย่างเหง้าเหงา ไม่มีใครที่อยู่กับเราได้ตลอด โดยเฉพาะเวลาที่รู้สึกแย่ ๆ ๆ ช่วงที่ต้องการเพื่อนมากกลับไม่มีใครเลยข้าง ๆ ไม่มีใครเข้าใจหรอก ก็ตัวของเรานี่นะ ใครจะมาเข้าใจล่ะ ใช่ไหม เพื่อน ๆ มาแล้วก็ไปตามหน้าที่ อย่าทำเพราะต้องทำถ้าไม่อยากทำก็อย่าฝืน เรายิ่งรู้สึกแย่ถ้ารู้สึกว่าใครต้องมาฝืนทนเพราะเรา เฮ้อ...อาการแบบนี้ทุกทีเลยเมื่อถึงจุดจบ
แล้วเราจะเริ่มใหม่ได้ไหมน้า เหมือนทุก ๆ ปีที่ผ่านมาความรู้สึกเหล่านี้ จะหายไปก็ต่อเมื่อผ่านช่วงนี้ไปได้ แต่ในทุก ๆ ปีมักมีใครคนนึงด้วยเสมอ เพื่อน ๆ ๆ สักคน แต่ปีนี้คงหามีไม่ สาธุ!!!!
ที่เก่าเวลาใหม่ที่เก่าเวลาใหม่
ที่ที่เคยคุ้นใจ...บรรยากาศเดิม ๆ ที่คุ้นตา
วันเวลา...หมุนเวียนเปลี่ยนไป
เป็นเวลาใหม่ ที่ไม่เคยผ่าน....แต่ทว่า
ยังเป็นที่ที่เดิม...ที่คุ้นเคย...บรรยากาศไม่ต่างจากเดิม
เพียงเวลาเท่านั้นที่ไม่เหมือนเดิม
แล้วเราล่ะ...เป็นคนใหม่หรือคนเก่า
อยากที่จะเป็นแบบไหน...ยังไง
เฮ้อ....ไม่รู้ใจตัวเอง....
ไม่อยากยึดติดกับอดีต...และไม่อยากจากอดีตไป
ทำยังไงล่ะ...รอต่อไปละกันนะ..เรา
ปล่อยให้เป็นไปตามที่มันควรจะเป็นละกัน
ไม่อยากไปรั้งหรือฝืนอะไรอีกแล้ว
ปล่อยให้มันเป็นไปตามที่มันอยากจะเป็นละกันนะ
เราไม่ใช่พระเจ้า...นี่นา
ห้ามสิ่งใดไม่ได้หรอกเนอะ...
อย่าไปฝืนอย่าไปรั้งอย่าไปขัด
ปล่อยให้มันไปไปอย่างที่อยากไป
ไปทำงานต่อดีกว่า....จะพรีเซนแล้ว
ยังไม่เดินเลย..ข้อมูลก็มีหร้อม
แต่ไม่มีสมาธิรวบรวม...เหนื่อยเหลือเกิน
โหมงานมาหลายวันละ...เป็นอาทิตย์ละ
ได้พักประเดี๋ยวประด๋าวเอง
แต่ก็ยังดี...ดีกว่าไม่ได้พัก
คิดถึง...............
เราเองรัก เรามีมอบให้คนอื่น ๆ เสมอ
เพียงแค่นี้ แค่มีความรู้สึกรัก
เราก็สามารถฟังเพลงรักให้ซึ้งได้เช่นกัน
แม้รักของเราจะไม่มีใครรับรู้ถึงมันเลยก็ตาม
เราก็รู้สึกพอแล้วที่เรายังยังคงมีความรู้สึกรักอยู่
แม้ใคร ๆ จะไม่เคยสัมผัสได้เลยก็ตาม
รักที่เรามีมันค่อย ๆ ซึมลึกทีละนิด ทีละนิด
จนเค้าเคยชิน ชินชาและเห็นว่ามันเป็นเรื่องปกติ
หรืออาจน่ารำคาญ จนไม่ใส่ใจมันเลย
นี่แหละหนานี่แหละหนามนุษย์เรา
วัวหลังหวะปิดไม่มิดเพราะกลิ่นเน่ามันแรง.โชยมาอีกแล้ว.เฮ้อนะได้แค่นี้แหละมั้งช่วยไรไม่ใครไม่ได้
โกหกหลอกลวงไว้ใจไม่ได้แม้กระทั่งคนใกล้ตัว
อยู่ต่อไปด้วยตัวเองไม่ได้เพื่อใคร
ไม่อยากใส่ใจ เพราะเดี๋ยวจะไปเป็นการตอกย้ำ อิอิ
ช่วงนี้งานมากมายไม่มีกะใจทำอะไรนักหรอกนะ
ขอโทษทีนะเพื่อน ๆ ที่ไม่ว่าง คนเราว่างไม่ค่อยตรงกันเลย
ขอเวลาเพื่อนอยู่กับตัวเองละกันนะ เบื่อโลกที่มันสับสนอลวนอลเวง
เหนื่อยมากเหนื่อยมาย ทำได้เท่าที่ทำได้พอนะ
ขอร้อง เราทำได้เท่านี้ หมดแรงแล้ว
ก็แค่ไม้ผุผุเศร้าขั้นโคม่า...อาการแบบนี้ทำไมนะทำไม
อ่อนแอทีไร..เป็นทุกที...
เบื่อเหรอก็เปล่า...เซ็งเหรอก็ไม่นะ
แล้วเราเป็นอารายล่ะนี่..เหอะ ๆ รู้แก่ใจ
แค่กายเจ็บทำไมส่งกระทบมาถึงใจด้วยล่ะ
ทน ๆ ไปอีกไม่นานก็คงไม่ต้องทนอีกต่อไปแล้ว
ตัดขาดซึ่งทุกอย่าง..ไม่ต้องให้ใครมาแบกรับด้วย
มันไม่ใช่ภาระของคนอื่น...เราเข้าใจ
อย่าพยายามไปผูกสัมพันธ์กับใคร
ยิ่งรู้จักกันมากเราจะยิ่งทำให้พวกเค้าเจ็บมากเท่านั้น
เราไม่อยากไปยึดติดกับสิ่งใดกับใคร
เพราะบางคนทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็นแค่ทางเดินไม้
ที่คอยทอดให้เขาข้ามไปพอไม้ผุเขาก็ละเลย
ไม่คิดซ่อมกันก็นะทำไงได้ก็แค่ทางเดินไม้ผุ ๆ พัง ๆ เก่า ๆ คร่ำครึ
ไม่มีค่าแล้ว..จะมาใส่ใจทำไมเนอะ...นั่นสิ
ไร้ค่าหมดความสำคัญ...ทางเดินใหม่ ๆ เป็นไม้หุ้มเงินใหม่ ๆ น่าสนกว่าเยอะ
ไม้เก่าก็ทิ้งไป...ไม่ต้องไปใส่ใจ...มัน
เดี๋ยววันไหนต้องการใช้ค่อยแวะไปดูใหม่
เหอะ ๆ ทุกคน ไม่อยากยุ่งไม่อยากคุยก็ไม่ต้องมาคุย
ไปต้องมาทัก...ทำเป็นไม่รู้จักกันไปเลยก็ดี
แล้ววันนึง...เราจะได้ไม่ทำให้พวกเค้าเสียใจเพราะเรา
แต่ก็นะทำไงได้..ไม้เก่า ๆ เยิน ๆ ใครจะมาเสียใจด้วย
ดีใจเสียอีกละไม่ว่าที่ไปพ้น ๆ ได้...อืม อืม
ตามสบายนะ...อยากทำไรก็ทำกันไปตามสบาย
ไม่พันผูกกันวันนี้..วันหน้าจะได้ไม่เสียใจที่ต้องจากกัน
สิ่งที่ทำร่วมกันมากับเรา..ก็แค่ทางเดินไม้ผุ ๆ ลืม ๆ มันไปก็ได้ไม่ว่ากัน
เข้าใจดีว่ามันไม่มีค่าไม่มีราคา.......ขอบคุณนะสำหรับไมตรีจิต
ที่ทนฝืนมายาวนาน....ขอบคุณ
โชคดีนะทุกคน
ไม่เหลือเงาในสายตาใจคนแปรผันไปตามเวลา.......
อยากได้สิ่งใด..ได้ไปเท่าไหร่...ก็ไม่เคยพอ
โดยเฉพาะความรู้สึกของคน...ได้รับไปเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ
ยิ่งได้มากไป...ก็ยิ่งเบื่อ..ยิ่งรำคาญ
พอไม่สนใจ..ก็น้อยเนื้อต่ำใจ..หาว่าเปลี่ยนแปลง
ก็ใครกัน..ใครกันที่คอยแต่จะหนี...หนีหนี
ไม่ยอมรับความจริงนี่หว่า........
ทำไมคนเรา..เป็นอย่างนี้กันหมดเนี่ย
แล้วทีทำไรกับคนอื่นเค้าเคยรู้ตัวไหมว่ามันเป็นยังไง
ยอมอ่อน ไม่สนใจตรงนั้นมากเข้า..ก็ได้ที
เหนื่อย...ท้อเป็นเหมือนกันนะ...คนนะไม่ใช่หิน ไม่ใช่อิฐ ใช่ปูน
มีความรู้สึกอ่อนไหวง่ายโดยเฉพาะช่วงที่อ่อนแอ...จะไม่มีเครื่องป้องกันเลย
แย่จัง จะไปสนใจ ใคร ๆ ทำไม เค้ายังไม่ใส่ใจเราเลยนิ
คนที่เคยสำคัญ บางที บางวัน รึนานไป อาจไม่เหลือความสำคัญ
หรือแม้กระทั่งไม่หลงเหลือแม่แต่เงาของเราในสายตา
รู้ อยู่ แล้วแก่ใจ...ต้องอยู่อย่างไร้ตัวตนและเหมือนอยู่อย่างล่องหน
รู้ ตัวอยู่แล้ว รู้อยู่แก่ใจดี ว่าไม่มีตัวตนในสายตาใคร ๆ
diaryวัน ๆ ไม่ได้ไปไหน แค่ออกไปเรียนกะกินข้าว
นั่งเฝ้าหอไม่ก็เฝ้าตึก...งานงานงานเข้าตลอด
พยายามให้งานเข้า..จะได้ไม่นั่งเหงารึนั่งหง่าวคนเดียว
นอนไม่ค่อยจะหลับถ้าไมง่วงมากมาก...สมองทำงานตลอด
ไม่เคยได้หยุด แม้ว่าเราจะพยายามหยุดมันแล้วก็ตาม
แต่ภาพกับคำที่ผ่านสัมผัสมันไม่ยอมหลุดไปเสียที
มีแต่อะไรก็ไม่รู้ เหนื่อยแล้วนะ เหนื่อยจริง ๆ
เมื่อไรจะหายเนี่ย หาหาหาหาหาหาหา คนเรา เฮ้อ
คืนก่อนจะนอนแระกำลังเคลิ้ม ๆ ได้ยินเสียงคนเดินมาหน้าห้องพร้อมเสียงผิวปากเบา ๆ
คิดอยู่ว่าคงเป็นไอ้ห้องข้าง ๆ ที่ไม่ค่อยจะกลับ แต่เอ๊ะ ก่อนหน้านี้แปบ ๆ พักนึงมีคนมาแล้วนี่นา
ก็ไม่ทันคิดไรหรอกจนกระทั่งเสียงผิวปากของคนที่เดินมาหยุดลง และมีเสียงเคาะประตูมาแทนที่นั่นแหละ
ครั้งแรกไม่ได้สนใจ...ครั้งสองครั้งสามตกใจ เอ๊ะเค้าเคาะห้องเรานี่หว่า..ตายละคร้าบท่าน
อยู่คนเดียวแท้ ๆ ใครมาละนี่ งั้นเงียบ ๆ ไว้ก่อน กลั้นหายใจแทบหมดลม เหอะ ๆ
พอเราไม่เปิดห้องสักพักได้ยินเสียงบิดลูกบิดแถมไขห้องเราอีกซะงั้นอ่ะ งงงงงงเงงเงงงงงเลยอ่า
ใครหว่ามาไม้ไหนมาทำไมแต่พอไขห้องไม่ได้เพราะกุญแจไม่ตรงกับรู ดีนะที่ไม่มีเสียงเคาะมาอีก
มีหวังเราคงได้สิ้นใจด้วยความตื่นตะหนกแน่ ๆ เหอะ ๆ สงสัยเมามา แล้วจะเข้าห้องผิด ก๊ากกกกสุด ๆ
ตามมาง้อแฟนห้องข้าง ๆ ชัวร์ วันก่อนของก่อนหน้านั้นก็ทะเลาะกันเสียงดังลั่น กระโดดไล่กันพื้นห้องสะเทือน
แค่นั้นไม่พอ คนนึงยังเดินมาคุยโทรศัพท์หน้าห้องเราอีก เสียงดังเชียว...อีกคนก็ตามมาอาละวาด
เฮ้อ....คนกำลังคิดงานออก งานกำลังไหลรื่น เซ็งเลย
ไปออกกำลังกายได้สองสามวันกำลังไปได้สวยกับการเปลี่ยนพฤติกรรมการใช้ชีวิตเพื่อการอยู่ยืนยาว
แต่ทว่าวันที่สี่ ท้องก็ดันมาปวด ไข้ขึ้นพร้อมกัน เช้านั้นจะต้องไปสอบก่อนเรียน ไปไม่รอดเลย
ตื่นมาแต่เช้าไปใส่บาตรพร้อมตุนเสบียงตอนบ่ายแต่ท้องกลับไม่ได้ดั่งใจเลย
ไม่น่าเลยทรมานสุด ๆ งืองืองือ อดไปสอบวิชาที่อ่านไปไม่เคยจะตรงบทที่สอบนี่เลยแย่เลย
แต่ละอาทิตย์ทำได้มั่งไม่ได้มั่งแล้วแต่ความรู้เก่ากับการตกผลึกความคิด เหอะๆ พอได้บางเรื่องเท่นั้นแหละ
มั่วไปเรื่อย เดาไปแบบถู ๆ ไถ ๆ แบบมีหลักการของคนมีความคิด (อาจารย์เค้าว่างั้นนะ อิอิ)จริงเหรอ
หัวก็ปวด ตัวก็ปวด ท้องก็แปลบ ๆ ๆ ๆ ๆ ลำไส้ก็ไม่ดี ถ่าย ๆ ๆ ๆ เฮ้อ หมดแรง
นอน นอน นอน อย่างเดียวชีวิตกินน้ำ ๆ ๆ แต่ไม่ค่อยอยากอ่ะนะ คนที่แนะนำมาจ๋าขอโทษน้า
เราทำได้แค่นี้จริง ๆ ขอบคุณที่เป็นห่วงกันนะเพื่อน ๆ จ๋า พี่น้องด้วย อิอิ
เราอยากช่วยทุกคนทำงานนะเพราะเห็นแต่ละคนหัวหมุนแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้
มันเหมือนเห็นภาพตัวเราเองซ้อนทับ ให้เห็นไงไม่รู้ เอิ๊ก ๆ ๆ
จะสอบแล้ว แต่ให้ไปติวกับคนอื่น ๆ น่ะหรอ คงยากนะ
เพราะเราเข้าใจไม่เคยเหมือนคนอื่นหรอก เกร็งข้อสอบมาก็นะไม่ตรงกับใครเค้า
เหอะๆ ตรงเยอะนะ ถ้าเราอ่านไปตรงบทน่ะ แต่หลัง ๆ อย่าหวังไรกับเราเลย เรียนก็เรียนแทบไม่ทัน
ไม่ค่อยได้ไปเรียน หัวก็ช้า ขี้เกียดอ่านเป็นที่หนึ่ง ขยันนอนอย่างเดียวแหละ คนหลับไม่สนิทต้องเข้าใจนะ
เบื่อ ๆ ๆ ๆ บางกลุ่มจัง ทำไมนะรึเราไม่คล้อยตามเค้าหว่า...เราถึงถูกหมางเมิน ไม่สบอารมณ์เค้า
ก็ไม่อยากทำไม่อยากไปอ่ะเพื่อนเอ๊ยเราวุ่นอยู่..เราเรียนนะ...ไม่ได้ทำงานแบบพวกตัว ๆ
ยิ่งช่วงสอบนะ...อย่าหวังเลยยิ่งเรียนมากมากแล้วจะตายเอาได้ถ้ามัวแต่เล่น
คนหัวไม่ดีเข้าใจไหม..จะจบไม่จบแหล่...เรื่องเล็ก ๆ น้อยก็ไม่ยอมคุยกันตรง ๆ
มัวแต่มานั่งน้อยใจไม่กล้าถามกล้าบอกเราตรง ๆ อยากได้ไรอยากรู้ไรถามได้
แม้กระทั่งอยากขอไรจากเราน่ะเราให้ได้ก็ให้เพื่อนอยู่แล้วเพื่อนเหอะ ๆ อยู่ที่คนด้วยนะจ้ะ
คนบางคนถ้าไม่มีธุระก็ไม่คิดจะติดต่อ ไม่อยากคุยก็ไม่ต้องมาคุยกันเลยก็ได้ยังดีเสียกว่า
ไม่มีเรื่องไรไม่คุยถ้ามีเรื่องถึงคุย...ถ้ารำคาญมากนักก็บอกมาอย่าหลบหน้าหนีหน้าดิไม่รู้ตัวเฟ้ย...ไอ้บร้า
ถ้าไม่เจอแบบปะชิดก็ไม่คิดจะทักทาย....ชิชิชิชิชิชิ ..ไปก็ได้ไม่ไปให้เห็นหน้าก็ได้ฟะ
อย่ามาบ่นทีหลังละกัน...ว่าไม่เคยสนใจ....น่ะ เหอะ ๆ เรามันคนไม่มีความสำคัญก็งี้แหละ
ไม่มีใครอยากจะเห็นอยากจะเจอ จะเห็นเรากันก็ต่อเมื่อไม่มีใครแล้วนั่นแหละเนอะ
ไปดีกว่า ...ยิ่งคิดยิ่งเสียน้ำ................................
ถึงเราจะคิดมากแต่ไม่คิดนานหรอกนะจำไว้ด้วย
อย่ามาทำตัวแบบนี้ไม่งั้นจะไม่ได้พบได้เจอกันอีก
เพราะเราจะไปเองไปไกล ๆ ๆๆ ๆ ๆ ๆ เลยให้ตายสิ ทำไมเราเป็นคนอ่อนแอเยี่ยงนี้ฟะ งึงึ
"แค่คนที่ไร้ตัวตน และเหมือนอยู่อย่างล่องหน"เพลง ล่องหน - NO MORE TEAR - Yellow Light
จ้องมองเมื่อเธอหลับตา ห่างออกมาเมื่อยามเธอตื่น คนเรา...เราคนวันนึงคนเราใช้พลังงานไปเท่าไหร่...ใครตอบได้
คนเรามีพลังงานสำหรับใช้ในแต่ละวันเท่าไหร่...มีใครรู้
กินมากเก็บมาก ...จริงหรือ
กินน้อยแล้วดี...แน่ใจเหรอ
สำหรับเรากินน้อยกินมาก...ก็ยังเหมือนเดิม
พลังงานไปไหนหมด...นอนนอนอยากนอนตลอด
ปวดดดดดดมากมาย...จะระเบิดแล้ว
ทำไรนานนานก็มึน ง่วง เพลีย
นาน ๆ ไปเราเริ่มชินแระ...ทน ทน ทน ฮึด ฮึด ฮึด
จี๊ด ๆ แปล๊บ ๆ มาให้เรารู้สึกเล่น ๆ ไปวัน ๆ
เมื่อไหร่จะ.........................
สักทีฟะ....เว้ยยยยยยยยยยยย
นอนดีกว่า
คำถาม และเรื่องของไม้ขีดไฟทำไมเป็นงี้อ่ะ.......เพื่ออะไรกัน
ไม่มีไรแน่เหรอ......ไงดีล่ะ
แค่นี้เองหรือไร......ไม่พอใจใช่ไหม
ทำไมไม่เข้าใจ......จะสนใจทำไม
คำถามก็แค่คำถามที่ไม่มีคนถาม
แล้วคำตอบจะวิ่งมาหาเองเหรอไงกัน
นั่นสิ...เนอะ
เรา.....ก็แค่.....
คนที่ไม่มีความจำเป็นสำหรับคนอื่น ๆ ก็เป็นแค่คนที่ไม่มีค่าไม่มีความหมาย
ไม่มีคนอยากสนใจใส่ใจ....มีแต่คนอยากจะเดินหนีไป
ทำอะไรก็เป็นที่น่ารำคาญ....
ทำนี่ก็ว่า...ทำไปทำไม....ทำไปเพื่ออะไร...
ก็แค่ตัวสร้างปัญหา
ไม่มีสิทธิ์อันใดในการแสดงออกทางอารมณ์
จะยิ้มจะเล่นจะโกรธจะเคืองก็ผิดผิดผิดตลอด
แต่เคยรู้บ้างไหมว่าอารมณ์เหล่านั้นจริงเล่น
รึเคยรู้บ้างไหมว่ามันไม่ได้อยู่นานเลย
มันเป็นแค่ไฟที่หัวไม้ขีด...ถ้าไม่เอาไปถูแรงซ้ำ ๆ
ไฟก็ไม่ติด...แต่พอไฟติดก็ติดได้ไม่นาน
หากถ้ามีใครเอาของมาสุมไฟ
ไฟนั้นจะเผาของนั้นทันที
ส่วนไม้ขีดหมดไฟไปนานแล้วพร้อมทั้งเผาไหม้ตัวเองไปด้วย
แต่ไฟที่ติดของยังอยู่แต่รู้ไหมว่าไฟที่เหลืออยู่นั้น
เป็นไฟที่ของนั้นสร้างความร้อนขึ้นเอง
แล้วไฟนั่นก็จะทำร้ายของนั้นเองต่อไป
ส่วนไม้ขีดไฟ...ไม่มีเหลือแม้แต่ซาก
เข้าใจไหมเนี่ยไม้ขีดไฟใช้แทนได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น
อย่าพยายามหลีกเลี่ยงหรือปิดบังความจริง
เพราะความจริงไม่สามารถทำลายล้างได้
การหลอกลวงแม้เพียงเล็กน้อยแต่บ่อย ๆ
ก็จะทำให้คนที่โดนหลอก...แล้วมารู้ทีหลัง
เข้าใจว่า...คนหลอกลวงเป็นคนเสียคน....
55555555555555555555555555555
วันที่รู้สึกเหนื่อย ๆวันที่รู้สึกเหนื่อย ๆ
ช่วงนี้เหนื่อยจัง...เหนื่อยทั้งกายและใจ
เจอคนมากมายไม่ได้ทำให้เราหายเหนื่อยเลย
ความรู้สึกแบบเหงา ๆ เหนื่อย ๆ มาจากไหนกันนะ
การเจอผู้คนกลับยิ่งทำให้เรารู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าเดิม
อาจเป็นเพราะเราไม่เข้าใจอะไรอะไรเลยมั้ง
เลยรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวทั้งที่ผู้คนรายล้อมรอบกาย
หน้าตาเรา..ไม่ได้บอกความจริงที่อยู่ในใจเลยสักนิด...
ใคร ๆ เห็นก็บอกแค่ว่าหน้าตาสดใสเกินไม่เห็นเป็นไรเลย
5555555...ทำไงได้...ก็ไม่ได้อยากให้คนอื่นเป็นห่วงนิ
การที่ต้องอยู่กับคนมากมาย..ทำให้เราฝึกเก็บทุกสิ่งทุกอย่าง
ไม่ให้มันเล็ดลอดออกมาให้ใคร ๆ สงสัยได้
นั่นแหละ...แต่ก็นะบางสิ่งที่เราปิดรึเก็บไว้ไม่ได้ก็มี
แต่ดีแล้วที่ไม่มีใครเห็น...ความหมองมัวภายนัย............
ที่ไม่ได้สดใสเหมือนเคย...อิอิ...ช่างเถอะ
ความเหนื่อย..เหนื่อยแบบนี้ทรมานจัง
ต้องสู้ต่อไป.....ชีวิต
ขอบคุณเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ทุกคนที่เป็นกำลังใจให้เสมอมา
ขอบคุณที่คอยช่วยเหลือกันทุก ๆ ครั้งที่มีปัญหา
ขอบคุณทุกคนที่คอยห่วงใยใส่ใจกันเรื่อยมา
ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกว่าชีวิตเรายังพอมีค่าอยู่บ้าง
ขอบคุณ ขอบคุณ...สำหรับใจที่ส่งมา
ขอบคุณค่า
มาระบายแบบมึน ๆ ก็คนมันมึน ๆ อยู่นิอิอิ
ลืมลืมเพลง ลืม เนื้อเพลง ลืม - ขอนแก่น
อยากจะลืม เรื่องราววุ่นวายชีวิต
song ("o")//ที่คิดถึงเพราะรักเธอใช่มั๊ย - Sleepless Society 3 By Narongvit One Night Stand
เคยเป็นคนอยู่ได้คนเดียว ไม่เคยจะนอนเหงาใจ
เพลง-คนใกล้ตัว
เพลง ล่องหน - NO MORE TEAR
จ้องมองเมื่อเธอหลับตา ห่างออกมาเมื่อยามเธอตื่น To my best friendคนทั่วไปมักยึดถือเอาความรักเป็นหลักสำคัญสำหรับชีวิต...
แต่เมื่อมีความผิดพลาดเกิดขึ้น..ไม่เป็นดั่งที่หวัง
คนเรามักจะอ่อนแอ..ท้อแท้..ให้ความอ้างว้างเข้าครอบงำ
เสียหลักล้มและหลงทางได้อย่างง่ายดาย
ขาดความรักแล้วไม่ใช่ว่าจะอยู่ต่อไปไม่ได้
ถึงแม้ไม่มีใครอยู่ข้างกายเพื่อคลายเหงาใจได้เหมือนเดิม
แต่ถ้าเรายังรู้จักรักตัวเองให้มาก ๆ
ยอมรับกับสิ่งที่ผ่านไปและสิ่งใหม่ที่ผ่านเข้ามาอย่างมีสติและเหตุผล
ที่สำคัญ..ต้องรักตัวเองให้มาก ๆ ๆ
ชีวิตต้องสู้ ต้องอยู่ต่อไป อยู่อย่างเข้มแข็ง
ถึงแม้ว่าจะต้องนอนกอดกับความเหงาทุกวัน
จนไม่รู้จักอ้อมกอดของคนรักนั้นเป็นอย่างไร
แต่..เรายังรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจากตัวของเราเองได้
ตลอดเวลา...อย่ามองข้ามตัวเองอีกเลย
รักตัวเองและพยายามทำความเข้าใจกับตัวเองให้มากมาก
ชีวิตเกิดมาเพื่ออะไร..ตอนนี้เราอยู่ในฐานะอะไร
ต้องเดินต่อไปทางไหน..แม้เรามองไม่เห็นก็หาคนชี้แนะสิ
อาจจะช่วยได้มากกว่าที่คิดไว้ก็ได้นะ......สู้ ๆ นะเพื่อน
ยังมีคนที่คอยห่วงไยเพื่อนอีกมากมาย
อย่าปิดหูปิดตาอีกเลย...ไม่เป็นไรอยากปิดก็ตามใจ
แต่แง้มมือบ้างก็ดีนะ...อิอิ
ไม่อยากแง้มเพื่อนคนนี้จะช่วยแงะให้เอา
ฉายา....ขาโหดอยู่แล้วนิ
ใช่ไหม............จะรอวันที่เพื่อนกลับมาเป็นคนเดิมนะ
สู้ ๆ ๆ ๆ เชียร์ขาดใจเลยเนี่ย
วู้ ๆ ๆ วู้ ๆ ๆ ได้ยินหม้ายยยย (อย่าปิดหูดิ)
|
|
|
))%3e%3c..**'s+Blog+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
